Roztwór glebowy
Drogę, jaką przebywa roztwór glebowy, charakteryzują następujące godne uwagi cechy: 1) występowanie licznych przestworów międzykomórkowych w korze, 2) brak tych przestworów w walcu osiowym, 3) obecność wyspecjalizowanej endodermy na granicy tych dwóch obszarów. Niektórzy badacze zwracają szczególną uwagę na przeciwstawne właściwości środowiska kory pierwotnej i walca osiowego. Przewietrzana w wysokim stopniu kora cechuje się intensywnymi procesami metabolicznymi i zdolnością gromadzenia soli mineralnych. Słabo przewietrzany walec Funkcja korzenia jako organu umocowującego rośliną w glebie jest powszechnie znana i nie wymaga tutaj specjalnego podkreślenia. Wykształcenie się sklerenchymy w starym korzeniu prowadzi do przekształcenia go w mocny, sztywny, umocowujący organ, ale silne związanie roślin z glebą zależy również od wytworzenia wielu odgałęzień w patowym systemie korzeniowym i wielu korzeni przybyszowych w systemie wiązkowym.
Z tych dwóch typów systemów korzeniowych system wiązkowy wnika na ogół do gleby na mniejszą głębokość, ale wiąże się z jej powierzchniowymi warstwami w sposób bardziej zwarty niż system palowy. Włośniki również biorą udział w związaniu korzenia z glebą (Dittmer, 1948). Szczególną funkcję spełniają one w umocowywaniu młodych roślin, zapobiegając wypchnięciu ich do góry przez rozrastający się wierzchołek korzenia (Farr, 1928). Jednym ze sposobów utwierdzania rośliny w podłożu, zasługującym na uwagę anatomów, jest kurczenie się korzeni, wciągające w pewnym stadium rozwoju rośliny wierzchołek pędu w pobliże lub pod powierzchnię ziemi i umieszczające go w optymalnym środowisku dla wzrostu i rozwoju korzeni przybyszowych. Kurczenie się korzeni jest pospolitym zjawiskiem i występuje u wielu bylin dwuliściennych i jednoliściennych (Arber, 1925; Gravis, 1926; Rimbach, 1929). Rimbach (1929) stwierdził kurczenie się korzeni u 450 gatunków z 315 rodzajów należących do 82 rodzin (1 nagonasienna, 15 jednoliściennych, 66 dwuliściennych).