Korzeń
Z tych dwóch typów systemów korzeniowych system wiązkowy wnika na ogół do gleby na mniejszą głębokość, ale wiąże się z jej powierzchniowymi warstwami w sposób bardziej zwarty niż system palowy. Włośniki również biorą udział w związaniu korzenia z glebą (Dittmer, 1948). Szczególną funkcję spełniają one w umocowywaniu młodych roślin, zapobiegając wypchnięciu ich do góry przez rozrastający się wierzchołek korzenia (Farr, 1928). Jednym ze sposobów utwierdzania rośliny w podłożu, zasługującym na uwagę anatomów, jest kurczenie się korzeni, wciągające w pewnym stadium rozwoju rośliny wierzchołek pędu w pobliże lub pod powierzchnię ziemi i umieszczające go w optymalnym środowisku dla wzrostu i rozwoju korzeni przybyszowych. Kurczenie się korzeni jest pospolitym zjawiskiem i występuje u wielu bylin dwuliściennych i jednoliściennych (Arber, 1925; Gravis, 1926; Rimbach, 1929). Rimbach (1929) stwierdził kurczenie się korzeni u 450 gatunków z 315 rodzajów należących do 82 rodzin (1 nagonasienna, 15 jednoliściennych, 66 dwuliściennych).
Wydaje się, że u Gramineae nie ma kurczliwych korzeni (Arber, 1934). Przykładami powszechnie znanych roślin przemysłowych, których korzenie kurczą się, są: lucerna (rys. 17.15), burak cukrowy, marchew (Bottum, 1941). U jednoliściennych, wytwarzających bulwy, również obserwowano kurczenie się korzeni, powodujące wciąganie bulw na znaczną głębokość w glebie (Chan, 1952). U Rubus pączek wierzchołkowy po zetknięciu się z ziemią może zakorzenić się, a następnie dzięki skracaniu się korzeni wciągany jest pod powierzchnię gleby (Rimbach, 1898). Kurczeniu podlegają korzenie główne, boczne i przybyszowe. Stwierdzono, że w częściach korzenia wykazujących maksymalny skurcz wynosi on od 10 do 70% (Rimbach, 1898). Kurczenie się korzenia rozpoczyna się wkrótce po zakończeniu jego wydłużania i odbywa się przez różny okres czasu. U niektórych roślin trwa ono od 1 do 5 miesięcy, a u Taraxacum i Panax Ginseng podobno występuje latami w tym samym korzeniu (Gruszwicki,-1952; Rimbach, 1898).