Fauna
Niewątpliwie tylko niewielkie ilości wody przedostają się przez czapeczkę i merystem wierzchołkowy. U roślin hodowanych na pożywkach zaobserwowano, że woda pobierana jest z maksymalną szybkością przez części korzenia odległe zwykle o kilka centymetrów od meryslemu wierzchołkowego, w których dojrzałe są co najmniej niektóre elementy pierwotnego ksylemu lub ich większość, a endoderma ma pasemka Caspary'ego, bez dalszych modyfikacji ścian komórkowych, które mogłyby spowo-' dować zmniejszenie ich przepuszczalności (Kramer, 1959). Wiadomo, że szybkość pobierania wody wzdłuż osi korzenia jest różna w zależności od długości korzenia, jego wieku, szybkości wzrostu i innych czynników wewnętrznych. Niektóre z tych zmian są prawdopodobnie związane z różnicami w budowie anatomicznej. W ten sposób po wygaśnięciu wzrostu przed nastaniem zimy, strefa chłonna korzenia może być zupełnie wyeliminowana przez wytworzenie różnych nieprzepuszczalnych pokładów.
W niewielkiej odległości od merystemu wierzchołkowego wykształcają się skorkowaciała egzoderma i endoderma, a w powierzchniowych komórkach czapeczki oraz w komórkach epi-dermy leżących między skorkowaciała egzoderma i czapeczką pojawiają się substancje lipidowe (Guttenberg, 1943; Hayward i Long, 1942; Wilcoxr 1954). Różnice w odległości dojrzałego ksy-lemu od merystemu wierzchołkowego w korzeniach szybko i wolno rosnących można by powiązać z różnicami w szybkości absorpcji. W większości prac na temat pobierania soli mineralnych badano gromadzenie się tych substancji, ale nie jest całkowicie pewne czy wchłanianie soli mineralnych odbywa się najintensywniej w tym obszarze korzenia; w którym gromadzą się one w największych ilościach. Stwierdzono bowiem, że badane sole mineralne odkładają się w maksymalnych ilościach najczęściej blisko merystemu wierzchołkowego (Canning i Kramer, 1958; Steward i Sutcliffe, 1959), tzn. w obszarze, w którym komórki intensywnie dzielą się i rozrastają.