Funkcje korzenia
Pobieranie wody i soli mineralnych nie jest ograniczone tylko do młodych, przeważnie nieskorkowaciałych części korzenia. Okazało się, że korzenie z przyrostem wtórnym i perydermą są również zdolne do wchłaniania znacznych ilości wody i gromadzenia soli mineralnych (Kramer, 1959), jednak główną rolę w tych procesach odgrywają młode korzenię (Steward i Sutcliffe, 1959). AWłośniki zwykle traktuje się jako utwory zwiększające istotnie powierzchnię chłonną korzeni (Kramer, 1959). Zgodnie z tą koncepcją osiągają one pełny rozwój w strefie korzenia, w której zachodzi najintensywniejsze pobieranie wody. Doświadczalnie wykazano, że włośniki są zdolne do wchłaniania wody, lecz funkcje te mogą również spełniać komórki epidermy nie mające włośników (Rosene, 1943). U wielu roślin drzewiastych występowanie włośników nie jest zjawiskiem powszechnym (Kramer, 1959). Czasami sądzi się, że brak włośników zastępuje mikoryza, ale jej rola w procesie odżywiania i pobierania wody dotychczas nie została całkowicie wyjaśniona.
Możliwe, że współżycie roślin wyższych z niektórymi grzybami daje im większe korzyści niż z innymi grzybami; poza tym wydaje się, że na efektywność symbiozy wpływają również warunki środowiska (Melin, 1953). W doświadczeniach przeprowadzonych na siewkach topoli obserwowano szybszy wzrost tych siewek, których korzenie wykazywały mikoryzę wewnętrzną w zestawieniu z roślinami niezainfe-kowanymi (Clark, 1963). Szczególnie interesująca jest budowa korzenia w związku z przepływem przezeń wody i soli mineralnych od komórek pobierających je z gleby do tkanek przewodzących oraz przedostawaniem się wody i soli mineralnych z żywych komórek walca osiowego do martwych elementów trachealnych. Rysunek 17.14 przedstawia drogę - na przykładzie fragmentu przekroju poprzecznego korzenia pszenicy - jaką przebywa roztwór glebowy w korzeniu. Strzałki wskazują kierunek ruchu w niektórych wybranych komórkach, spośród których żywe komórki są zakropkowane.